17 gru
Felietony

Kocham ten czas

0

Szary grudniowy zmierzch. Idę przed siebie. Po białym niebie płyną ciemne chmury jak stado wielorybów. Płonące latarnie wyglądają jak tysiąc słońc. Wiatr dotyka mnie z jednej, potem z drugiej strony. Kołyszę się z nim jak kwiat. Jestem taka szczęśliwa. Tak bardzo, że czuję łzy wdzięczności w oczach. Ten cudny zimowy wieczór. Śnieg stopniał, droga pełna błota, czarne gałęzie drzew. Prawda jest piękna niezależnie od tego jak wygląda. Czy wiosenną burzą stokrotek, czy letnim strumykiem, czy jabłoniami pełnymi owoców na jesieni. Jestem wdzięczna za zimę, za ten dzień, ten wieczór, za moje życie, za powietrze, za każdy pomysł i działanie, jakie podejmę. Kocham ten czas, zabieram go w sercu do każdej sekundy, która zdarzy się w przyszłości.

Powiązane wpisy

20 lip
Filmy

Za horyzontem

Posted by author-avatar
0
Za linią horyzontu, tam gdzie morze wydaje się stykać z niebem, jest inny świat. Kiedy byłam nastolatką, stawałam na piasku i wpatrywał...
Czytaj dalej

Komentarze

Dodaj komentarz

Twój adres e-mail nie zostanie opublikowany. Wymagane pola są oznaczone *