Rozpacz by\u0142a dla mnie czym\u015b tak codziennym, \u017ce nie przysz\u0142o mi do g\u0142owy zastanowi\u0107 si\u0119 nad tym, \u017ce mo\u017ce co\u015b jest ze mn\u0105 nie tak.<\/p>\n
Rozpacz tak wielka, \u017ce umiera\u0142am w duszy wiele razy i ze zdumieniem odkrywa\u0142am fakt, \u017ce wci\u0105\u017c \u017cyj\u0119.<\/p>\n
Otrz\u0105sa\u0142am si\u0119, usi\u0142owa\u0142am niezdarnie wsta\u0107, ale w ka\u017cdej sekundzie czu\u0142am jak przygniata mnie do ziemi wielki ci\u0119\u017car czego\u015b, co nosz\u0119 w sobie, co jest moim\u00a0 \u017cyciem i moim przekle\u0144stwem.<\/p>\n
<\/p>\n
Przygn\u0119bienie, rozpacz, poczucie bezsensu, smutek \u2013 a tak naprawd\u0119 po prostu ciemno\u015b\u0107.<\/p>\n
Ciemno\u015b\u0107, kt\u00f3ra wisia\u0142a nade mn\u0105 jak chmura.<\/p>\n
Czasem spada\u0142a, a ja wtedy ton\u0119\u0142am we \u0142zach. Ale p\u0142aka\u0142am tylko tak d\u0142ugo, dop\u00f3ki starczy\u0142o mi si\u0142. Potem zapada\u0142am si\u0119 w otch\u0142a\u0144, w kt\u00f3rej nie by\u0142o ju\u017c nic.<\/p>\n
Nie by\u0142o mnie, nie by\u0142o \u015bwiata, nie by\u0142o ludzi, nie by\u0142o przysz\u0142o\u015bci. Nie by\u0142o nic. Po prostu nic. By\u0142a tylko pr\u00f3\u017cnia. Taka jak przed stworzeniem \u015bwiata. Ciemno\u015b\u0107 i pustka.<\/p>\n
<\/p>\n
Teoretycznie \u017cy\u0142am.<\/p>\n
Ale by\u0142am jak padlina chwilowo pobudzana do dzia\u0142ania, po kt\u00f3rym zapada\u0142am si\u0119 w oceany najczarniejszej otch\u0142ani. To by\u0142o co\u015b wi\u0119cej ni\u017c smutek, rozpacz, przygn\u0119bienie czy niech\u0119\u0107.<\/p>\n
To by\u0142 rodzaj \u015bmierci.<\/p>\n
<\/p>\n
To by\u0142 dla mnie stan permanentny.<\/p>\n
Innego nie zna\u0142am.<\/p>\n
<\/p>\n
Chwilow\u0105 ulg\u0119 znajdowa\u0142am w alkoholu, ale wiedzia\u0142am, \u017ce to tylko z\u0142udzenie. Alkohol wyzwala\u0142 we mnie iluzj\u0119 lekko\u015bci i rado\u015bci, po kt\u00f3rej spada\u0142am w przepa\u015b\u0107 rozpaczy jeszcze g\u0142\u0119biej.<\/p>\n
Nic nie mia\u0142o sensu.<\/p>\n
Nic nie przynosi\u0142o ulgi.<\/p>\n
<\/p>\n
Nikomu nic nie m\u00f3wi\u0142am. By\u0142am po prostu osob\u0105, kt\u00f3ra cz\u0119sto p\u0142acze, z niczego nie jest zadowolona, nie umie si\u0119 cieszy\u0107, ci\u0105gle si\u0119 z czym\u015b szarpie, a czasem znika w milczeniu i w samotno\u015bci umiera jeszcze raz.<\/p>\n
\u017by\u0142am w taki spos\u00f3b przez dwadzie\u015bcia pi\u0119\u0107 lat.<\/p>\n
Nie wiedzia\u0142am, \u017ce mo\u017cna inaczej.<\/p>\n
I ci\u0105gle p\u0142aka\u0142am.<\/p>\n
<\/p>\n
Pami\u0119tam, \u017ce p\u0142aka\u0142am pakuj\u0105c si\u0119 na wypraw\u0119 do Ameryki Po\u0142udniowej. P\u0142aka\u0142am podczas wyprawy. P\u0142aka\u0142am na my\u015bl, \u017ce za kilka dni wracam do Polski. P\u0142aka\u0142am w samolocie. P\u0142aka\u0142am w domu.<\/p>\n
Kiedy m\u00f3j ch\u0142opak pyta\u0142 dlaczego p\u0142acz\u0119, nie potrafi\u0142am mu odpowiedzie\u0107. Nie by\u0142o konkretnego powodu. Po prostu by\u0142am smutna! Mia\u0142am wra\u017cenie, \u017ce nosz\u0119 w sobie tak du\u017co smutku, \u017ce on wylewa si\u0119 ze mnie przez moje oczy.<\/p>\n
Ci\u0105gle p\u0142aka\u0142am.<\/p>\n
Czasem p\u0142aka\u0142am przez kilka dni bez przerwy.<\/p>\n
<\/p>\n
Zacz\u0119\u0142am p\u0142aka\u0107 kiedy chodzi\u0142am do szko\u0142y podstawowej. A potem po prostu p\u0142aka\u0142am prawie przez ca\u0142y czas, z kr\u00f3tkimi przystankami na oszo\u0142omion\u0105 susz\u0119.<\/p>\n
My\u015bl\u0119, \u017ce znacz\u0105co przyczyni\u0142am si\u0119 do powi\u0119kszenia zasobu s\u0142onych w\u00f3d w oceanach \u015bwiata J<\/p>\n
<\/p>\n
Tak wygl\u0105da\u0142o mniej wi\u0119cej p\u00f3\u0142 mojego dotychczasowego \u017cycia.<\/p>\n
Rozpacz, poczucie totalnej bezradno\u015bci, wszechogarniaj\u0105cy smutek i chaos, kt\u00f3ry zalewa\u0142 mnie jak fala tsunami. Nie by\u0142o przed ni\u0105 ucieczki.<\/p>\n
Pr\u00f3bowa\u0142am wsta\u0107, usi\u0142owa\u0142am co\u015b robi\u0107, co\u015b zacz\u0105\u0107, ale wszystko si\u0119 rozpada\u0142o, gin\u0119\u0142o, znika\u0142o. A ja zostawa\u0142am z niczym. Z t\u0105 gigantyczn\u0105 pustk\u0105, kt\u00f3ra wsysa\u0142a mnie jak kurz, miota\u0142a mn\u0105 w przestrzeni, a potem rzuca\u0142a bez si\u0142 na ziemi\u0119.<\/p>\n
Wi\u0119c zn\u00f3w p\u0142aka\u0142am.<\/p>\n
Potem zapada\u0142am si\u0119 w ciemno\u015b\u0107.<\/p>\n
<\/p>\n
Prowadzi\u0142am teoretycznie \u201enormalne \u017cycie\u201d.<\/p>\n
By\u0142am niezdolna do konstruktywnego dzia\u0142ania.<\/p>\n
Chwyta\u0142am si\u0119 tylko skrajno\u015bci, kt\u00f3re by\u0142y jak krzyk bezsilnej rozpaczy i zawsze ko\u0144czy\u0142y si\u0119 pora\u017ck\u0105.<\/p>\n
Chodzi\u0142am do pracy i spotyka\u0142am si\u0119 z lud\u017ami, ale w ich obecno\u015bci automatycznie nak\u0142ada\u0142am mask\u0119 z fa\u0142szywym u\u015bmiechem. My\u015blisz, \u017ce kto\u015b si\u0119 zorientowa\u0142? Chyba nie.<\/p>\n
<\/p>\n
Z mojej dzisiejszej perspektywy wynika, \u017ce wi\u0119kszo\u015b\u0107 ludzi w naszej zachodniej cywilizacji cierpi na to samo, co ja wtedy, czyli stan permanentnej depresji, kt\u00f3ra staje si\u0119 czym\u015b tak naturalnym, \u017ce przestaje si\u0119 na to zwraca\u0107 uwag\u0119.<\/p>\n
Fragment ksi\u0105\u017cki „WYSZ\u0141AM Z NIEMOCY I DEPRESJI. TY TE\u017b MO\u017bESZ<\/a>„, wyd. Edipresse wrzesie\u0144 2016<\/p>\n