{"id":18697,"date":"2024-10-09T10:05:41","date_gmt":"2024-10-09T08:05:41","guid":{"rendered":"https:\/\/beatapawlikowska.com\/?p=18697"},"modified":"2024-10-09T10:05:41","modified_gmt":"2024-10-09T08:05:41","slug":"jak-elvis-stal-sie-slawny","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/?p=18697","title":{"rendered":"Jak Elvis sta\u0142 si\u0119 s\u0142awny"},"content":{"rendered":"\n

\u017beby zarobi\u0107 na utrzymanie studia i darmowe sesje dla amator\u00f3w, Sam Phillips oferowa\u0142 us\u0142ugi dla wszystkich, kt\u00f3rzy byli gotowi zap\u0142aci\u0107. Na wizyt\u00f3wce wydrukowa\u0142: Nagrywamy wszystkich, wsz\u0119dzie i o ka\u017cdej porze! <\/em>Obs\u0142ugiwa\u0142 pogrzeby i rodzinne uroczysto\u015bci, wprowadzi\u0142 te\u017c now\u0105 us\u0142ug\u0119: ka\u017cdy m\u00f3g\u0142 przyj\u015b\u0107 i nagra\u0107 w\u0142asn\u0105 ma\u0142\u0105 p\u0142yt\u0119 za trzy dolary za nagranie po jednej stronie i 3.98 za dwustronne. Mia\u0142 drzwi otwarte dla wszystkich, ale szczeg\u00f3lnie ch\u0119tnie zaprasza\u0142 czarnosk\u00f3rych muzyk\u00f3w bluesowych. Pierwsze utwory nagrywa\u0142 u niego B.B. King, Junior Parker i Howlin\u2019 Wolf. To by\u0142o pierwsze studio nagraniowe w Memphis. Dwa lata p\u00f3\u017aniej przekszta\u0142ci\u0142 je w malutk\u0105 wytw\u00f3rni\u0119 p\u0142ytow\u0105 Sun Recording Company, w skr\u00f3cie Sun, czyli S\u0142o\u0144ce.<\/p>\n\n\n\n

Tam w\u0142a\u015bnie pewnego lipcowego dnia w 1954 roku Elvis Presley, Scotty Moore i Bill Black usi\u0142owali wykrzesa\u0107 co\u015b z siebie podczas sesji nagraniowej.<\/p>\n\n\n\n

Sam Phillips by\u0142 cierpliwy. Wiedzia\u0142 z do\u015bwiadczenia, \u017ce mikrofon, studio, producent przygl\u0105daj\u0105cy si\u0119 z drugiej strony szyby dzia\u0142aj\u0105 deprymuj\u0105co. Dlatego zawsze czeka\u0142 na moment kiedy muzycy zapomn\u0105 o tym, \u017ce s\u0105 w studiu i poczuj\u0105 si\u0119 zn\u00f3w sob\u0105. Wtedy powstawa\u0142a najlepsza muzyka.<\/p>\n\n\n\n

Pi\u0105tego lipca pr\u00f3bowali r\u00f3\u017cnych piosenek, ale nikt nie by\u0142 z nich do ko\u0144ca zadowolony. Najpierw Harbor Lights<\/em>, przeb\u00f3j Binga Crosby\u2019ego sprzed trzech kilku lat, potem I Love You Because <\/em>z repertuaru piosenkarza country Ernesta Tubba, a potem inne ballady.<\/p>\n\n\n\n

Sam siedzia\u0142 w re\u017cyserce naciskaj\u0105c przycisk nagrywania, a potem cofaj\u0105c ta\u015bm\u0119 z powrotem do pocz\u0105tku przy nast\u0119pnej piosence. W miar\u0119 up\u0142ywu nocy stawa\u0142o si\u0119 oczywiste, \u017ce mo\u017ce to jeszcze d\u0142ugo potrwa\u0107. Ale nikt nie chcia\u0142 da\u0107 za wygran\u0105.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Oko\u0142o p\u00f3\u0142nocy zrobili sobie przerw\u0119. By\u0142o p\u00f3\u017ano, a nast\u0119pnego dnia rano wszyscy musieli i\u015b\u0107 do pracy. Mo<\/em>\u017c<\/em>e lepiej ju\u017c zako\u0144czy\u0107 t\u0119 sesj\u0119. Jutro mogliby znowu spr\u00f3bowa\u0107. Zapadli ju\u017c w pewnym sensie w posesyjne odr\u0119twienie, gdy nagle Elvis podskoczy\u0142 i zacz\u0105\u0142 gra\u0107 na swojej gitarze. A w\u0142a\u015bciwie nie \u201egra\u0107\u201d tylko wali\u0107 w t\u0119 gitar\u0119 i \u015bpiewa\u0107 bluesowy utw\u00f3r nagrany przez Arthura \u201eBig Boya\u201d Crudupa w 1940 roku: \u201eThat\u2019s All Right, Mama\u201d. Bill siedzia\u0142 na kontrabasie, ale kiedy Elvis zacz\u0105\u0142 \u015bpiewa\u0107, zerwa\u0142 si\u0119 na nogi i zacz\u0105\u0142 gra\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n

Scotty te\u017c natychmiast do\u0142\u0105czy\u0142 ze swoj\u0105 gitar\u0105, zachwycony, \u017ce wreszcie pojawi\u0142 si\u0119 dynamiczny numer, w kt\u00f3rym mo\u017ce wykorzysta\u0107 swoje nowatorskie frazy, nad kt\u00f3rymi od lat pracowa\u0142, b\u0119d\u0105ce kombinacj\u0105 \u015blizg\u00f3w palcami i pauz podci\u0105gni\u0119tych strun<\/em>, kt\u00f3re wcze\u015bniej do niczego nie pasowa\u0142y. Teraz niespodziewanie znalaz\u0142y idealne miejsce w szalonym utworze granym przez Elvisa.<\/p>\n\n\n\n

Sam Philips nagle wyprostowa\u0142 si\u0119 w re\u017cyserce, spojrza\u0142 na nich, a potem wystawi\u0142 g\u0142ow\u0119 i zapyta\u0142:<\/p>\n\n\n\n

– Co wy tam robicie?<\/p>\n\n\n\n

– Tak tylko si\u0119 wyg\u0142upiamy \u2013 powiedzia\u0142 Scotty.<\/p>\n\n\n\n

– To brzmia\u0142o ca\u0142kiem nie\u017ale. Spr\u00f3bujcie jeszcze raz. Czekajcie, przyjd\u0119 poprawi\u0107 mikrofony.<\/p>\n\n\n\n

Zrobili jeszcze kilka pr\u00f3b z r\u00f3\u017cnymi ustawieniami mikrofon\u00f3w, a\u017c w ko\u0144cu Sam uzna\u0142, \u017ce s\u0105 gotowi i wykonali finaln\u0105 wersj\u0119, kt\u00f3ra zosta\u0142a nagrana na ta\u015bmie.<\/p>\n\n\n\n

– To jest naprawd\u0119 dobre! \u2013 powiedzia\u0142 zadowolony Sam. \u2013 Inne!<\/p>\n\n\n\n

– Tak, ale co to w\u0142a\u015bciwie jest?<\/p>\n\n\n\n

Nikt jeszcze nie potrafi\u0142 odpowiedzie\u0107 na to pytanie. Czarna piosenka nagrana przez bia\u0142ych artyst\u00f3w w czarno-bia\u0142ym stylu. W dodatku wszyscy byli nadzwyczajnie kreatywni i nowatorscy. Nie mieli zawodowego przygotowania, nie usi\u0142owali nikogo ani niczego na\u015bladowa\u0107. Tworzyli zgodnie z tym, co im w duszach gra\u0142o.<\/p>\n\n\n\n

– Wszyscy byli\u015bmy muzykami poni\u017cej przeci\u0119tnej \u2013 wspomina Scotty Moore. – Elvis nie zna\u0142 zbyt wielu akord\u00f3w, ale mia\u0142 \u015bwietne wyczucie rytmu. To w\u0142a\u015bnie wykorzysta\u0142 Sam Phillips. Nie wydaje mi si\u0119, \u017ceby zrobi\u0142 to \u015bwiadomie. Traktowa\u0142 Elvisa jak jeden z instrument\u00f3w i utrzymywa\u0142 jego g\u0142os bli\u017cej muzyki ni\u017c zwykle wtedy robiono. Je\u015bli pos\u0142uchasz p\u0142yt z tamtego czasu, to g\u0142os wokalisty zawsze dominowa\u0142 nad muzyk\u0105. Gdyby Sam tak samo ustawi\u0142 g\u0142os Elvisa, nagranie brzmia\u0142oby pusto, poniewa\u017c mieli\u015bmy tylko trzy instrumenty. Elvis mia\u0142 \u015bwietn\u0105 kontrol\u0119 nad g\u0142osem. Potrafi\u0142 zrobi\u0107 z nim wszystko, co chcia\u0142. Sam zmiksowa\u0142 jego g\u0142os ma poziomie takim samym jak muzyka, tak jakby to by\u0142 instrument.<\/p>\n\n\n\n

Tak powsta\u0142o pierwsze przebojowe nagranie Elvisa Presleya That\u2019s All Right<\/em>. Piosenk\u0119 napisa\u0142 i nagra\u0142 jako pierwszy gitarzysta bluesowy Arthur Crudup zwany Big Boy <\/em>w 1946 roku. Sam Phillips, kt\u00f3ry na co dzie\u0144 pracowa\u0142 z ciemnosk\u00f3rymi artystami by\u0142 zaskoczony, \u017ce Elvis zna tak\u0105 muzyk\u0119. Biali wtedy s\u0142uchali bia\u0142ych, a czarni czarnych. Z wyj\u0105tkiem Elvisa, kt\u00f3ry mieszka\u0142 w \u201egorszej\u201d cz\u0119\u015bci miasta niedaleko dzielnicy ciemnosk\u00f3rych. Gdyby nie to, \u017ce by\u0142 biedny, nigdy p\u00f3\u017aniej nie zosta\u0142by bogaty. Gdyby nie to, \u017ce trafi\u0142 na cz\u0142owieka, kt\u00f3ry tak samo jak on wychowa\u0142 si\u0119 w okolicy mieszanej rasowo, gdzie zrozumia\u0142 si\u0142\u0119 muzyki p\u0142yn\u0105cej wprost z udr\u0119czonej duszy, nie zosta\u0142by pewnie nigdy znanym artyst\u0105.<\/p>\n\n\n\n

Pojawi\u0142 si\u0119 w odpowiednim momencie we w\u0142a\u015bciwym czasie. Mia\u0142 szcz\u0119\u015bcie spotka\u0107 na swojej drodze ludzi, kt\u00f3rzy mieli w sobie podobn\u0105 wra\u017cliwo\u015b\u0107, natchnienie i byli r\u00f3wnie niezwykli jak on. Gdyby Elvis Presley wszed\u0142 do innego studia i spotka\u0142 na swojej drodze innych ludzi, jest bardzo mo\u017cliwe, \u017ce nigdy by\u015bmy o nim nie us\u0142yszeli.<\/p>\n\n\n\n

            S\u0142owo mama <\/em>w slangu po\u0142udnia Stan\u00f3w Zjednoczonych oznacza\u0142o \u015bliczn\u0105 dziewczyn\u0119:<\/p>\n\n\n\n

            Jak chcesz, \u015blicznotko, b\u0119dzie jak sobie \u017cyczysz, wszystko b\u0119dzie po twojemu. Uprzedzali mnie, \u017ceby na ciebie uwa\u017ca\u0107, ale dobra, jak chcesz, \u015blicznotko. Pakuj\u0119 si\u0119 ju\u017c i na dobre wyje\u017cd\u017cam, wi\u0119c nie musisz si\u0119 martwi\u0107, \u017ce b\u0119d\u0119 si\u0119 kr\u0119ci\u0142 pod twoimi drzwiami. Wi\u0119c b\u0119dzie jak chcesz, \u015blicznotko, wida\u0107 tak ju\u017c musi by\u0107.<\/em><\/p>\n\n\n\n

            Dwa dni p\u00f3\u017aniej wieczorem zn\u00f3w spotkali si\u0119 w studiu. Szcz\u0119\u015bliwym przypadkiem uda\u0142o im si\u0119 nagra\u0107 co\u015b \u015bwietnego, teraz potrzebowali drugiej piosenki, kt\u00f3ra mog\u0142aby si\u0119 ukaza\u0107 po drugiej stronie singla. Pr\u00f3bowali przez ca\u0142\u0105 noc, ale nie stworzyli niczego r\u00f3wnie porywaj\u0105cego. Marion Keisker przypomina sobie, \u017ce w pewnej chwili Bill Black po\u0142o\u017cy\u0142 si\u0119 ze zm\u0119czenia na pod\u0142odze i nie mogli go podnie\u015b\u0107.<\/p>\n\n\n\n

            <\/em>Sam Phillips by\u0142 tak zadowolony z pierwszego nagrania, \u017ce um\u00f3wi\u0142 si\u0119 na spotkanie ze znajomym DJ-em, kt\u00f3ry prowadzi\u0142 codzienny wieczorny program w stacji WHBQ w Memphis.<\/p>\n\n\n\n

            Przypomn\u0119, w po\u0142owie lat pi\u0119\u0107dziesi\u0105tych na po\u0142udniu Stan\u00f3w Zjednoczonych biali s\u0142uchali bia\u0142ej muzyki w bia\u0142ych stacjach, a czarni s\u0142uchali czarnej muzyki w swoich rozg\u0142o\u015bniach radiowych. Dewey Phillips by\u0142 pod tym wzgl\u0119dem wyj\u0105tkowy. Nie dzieli\u0142 muzyki na czarn\u0105 i bia\u0142\u0105. M\u00f3wi\u0142, \u017ce gra \u201edobr\u0105 muzyk\u0119 dla dobrych ludzi\u201d.<\/p>\n\n\n\n

            George Klein pisze o nim, \u017ce \u201em\u00f3wi\u0142 szybko jak karabin maszynowy, brzmia\u0142 czasem jak bia\u0142y wie\u015bniak, czasem jak czarny niewolnik z pola, czasem jak prowadz\u0105cy aukcj\u0119, a czasem jak szaleniec\u201d. Dewey rozmawia\u0142 na antenie z roztargnion\u0105 Babci\u0105 i innymi postaciami, w kt\u00f3re si\u0119 wciela\u0142. Jedn\u0105 z nich by\u0142a krowa o imieniu Myrtle, kt\u00f3ra w odpowiedzi na jego pytania wydawa\u0142a z siebie d\u0142ugie \u201emuuu\u201d.<\/p>\n\n\n\n

            Dewey Phillips pracowa\u0142 najpierw w sklepie p\u0142ytowym w Memphis i tam przez g\u0142o\u015bnik reklamowa\u0142 swoje ulubione p\u0142yty. Sprzeda\u017c znacznie si\u0119 zwi\u0119kszy\u0142a, bo ludzie przychodzili do sklepu specjalnie po to, \u017ceby go pos\u0142ucha\u0107. I wtedy szefowie stacji WHBW zaproponowali mu prowadzenie programu, kt\u00f3ry szybko sta\u0142 si\u0119 najpopularniejszym w Memphis. Nazywa\u0142 si\u0119 Red Hot & Blue<\/em> i by\u0142 nadawany codziennie od poniedzia\u0142ku do soboty od dziewi\u0105tej wieczorem do p\u00f3\u0142nocy. Red hot<\/em> oznacza co\u015b \u201egor\u0105cego jak ogie\u0144\u201d, a tak\u017ce bardzo popularnego, ze szczyt\u00f3w list przeboj\u00f3w. Blue<\/em> w nawi\u0105zaniu do bluesa i rhtyhm\u2019n\u2019bluesa.<\/p>\n\n\n\n

            Dewey nie pracowa\u0142 nigdy wcze\u015bniej w radiu, nie mia\u0142 \u017cadnego zawodowego przygotowania. Mia\u0142 w sobie pasj\u0119 i niewyczerpan\u0105 kreatywno\u015b\u0107. By\u0142 naturalnym sob\u0105 do tego stopnia, \u017ce tak szybko obija\u0142 i niszczy\u0142 delikatny radiowy sprz\u0119t, \u017ce po pewnym czasie stworzono specjalnie dla niego przygotowane studio.<\/p>\n\n\n\n

Sam Phillips[1]<\/a> czasem zaprasza\u0142 Deweya Philipsa do swojego studia, \u017ceby pos\u0142ucha\u0107 premierowej piosenki, kt\u00f3ra nie zosta\u0142a jeszcze wypuszczona na p\u0142ycie. Usiedli przy zimnym piwie i Scotty Moore pisze, \u017ce przez dwie godziny s\u0142uchali tylko tego jednego nagrania. Nast\u0119pnego dnia Sam przygotowa\u0142 acetat z That\u2019s All Right <\/em>i zani\u00f3s\u0142 go dla Deweya do radia.<\/p>\n\n\n\n

Acetat by\u0142 pierwszym t\u0142oczeniem specjalnej p\u0142yty pokrytej lakierem, co wymaga\u0142o u\u017cycia specjalnej, delikatnej maszyny wycinaj\u0105cej rowek modulowany sygna\u0142em d\u017awi\u0119kowym. Acetat istnia\u0142 tylko w jednym egzemplarzu. Pokrywano go nast\u0119pnie warstw\u0105 metalu, w kt\u00f3rym odbija\u0142 si\u0119 precyzyjnie wyt\u0142oczony rowek. Metal potem odklejano, galwanizowano, czyli pokrywano dodatkow\u0105 pow\u0142ok\u0105 metalu i zdejmowano j\u0105, \u017ceby uzyska\u0107 negatyw, po czym powtarzano ten proces, \u017ceby uzyska\u0107 pozytyw, czyli dok\u0142adne odwzorowanie zapisanego d\u017awi\u0119ku. Tak powstawa\u0142a p\u0142yta matka, kt\u00f3ra jeszcze raz jest pokrywana metalem, z kt\u00f3rego po odklejeniu robi si\u0119 stemple do masowego t\u0142oczenia p\u0142yt winylowych robionych z plastiku.<\/p>\n\n\n\n

            Zanim w powszechnym u\u017cyciu pojawi\u0142y si\u0119 magnetofony, acetat by\u0142 nagraniem demo, czyli demonstracyjnym. Przydawa\u0142 si\u0119 w radiu do rejestrowania wyst\u0119p\u00f3w na \u017cywo, wcze\u015bniejszego nagrywania audycji oraz prezentowania nowych artyst\u00f3w.<\/p>\n\n\n\n

Dewey od razu nada\u0142 j\u0105 na antenie i rozdzwoni\u0142y si\u0119 telefony z pro\u015bb\u0105, \u017ceby zagra\u0142 j\u0105 jeszcze raz. I jeszcze raz. I jeszcze raz. Podczas tamtej nocy nada\u0142 j\u0105 siedem razy.<\/p>\n\n\n\n

Marty Lacker wspomina, \u017ce w lipcu 1954 roku jecha\u0142 samochodem po Vollintile Avenue w Memphis razem ze swoim koleg\u0105 Monte Wenerem i nagle w radiu us\u0142yszeli jak Dewey Phillips m\u00f3wi:<\/p>\n\n\n\n

– Jest dzisiaj z nami m\u0142ody cz\u0142owiek ze szko\u0142y High Humes i oto jego piosenka!<\/p>\n\n\n\n

– Popatrzyli\u015bmy na siebie pr\u00f3buj\u0105c zgadn\u0105\u0107 kto to mo\u017ce by\u0107, a kiedy Dewey powiedzia\u0142 \u201eElvis Presley!\u201d, byli\u015bmy zszokowani. S\u0142yszeli\u015bmy wcze\u015bniej jak Elvis \u015bpiewa, mama Monty\u2019ego organizowa\u0142a nawet wyst\u0119py dla weteran\u00f3w w Szpitalu Kennedy\u2019ego i Elvis bra\u0142 w nich udzia\u0142. Ale to by\u0142o co\u015b w kompletnie innym stylu.<\/p>\n\n\n\n

Kuzyn Billy Smith te\u017c przypomina sobie, \u017ce nie rozpozna\u0142 Elvisa, bo brzmia\u0142 zupe\u0142nie inaczej ni\u017c podczas szkolnych przedstawie\u0144:<\/p>\n\n\n\n

– Kiedy po raz pierwszy us\u0142ysza\u0142em jak Elvis \u015bpiewa w radiu, to pomy\u015bla\u0142em: \u201eNie, to nie mo\u017ce by\u0107 Elvis! Ten go\u015b\u0107 brzmi jak czarnosk\u00f3ry!\u201d. Piosenki, kt\u00f3re Elvis \u015bpiewa\u0142 w szkole by\u0142y bardzo proste. Tak samo jak My Happinness<\/em>, kt\u00f3r\u0105 Elvis nagra\u0142 na p\u0142ycie dla swojej mamy w stylu zespo\u0142u the Ink Spots. Ale w That\u2019s Alright Mama <\/em>Elvis poszed\u0142 na ca\u0142o\u015b\u0107. Ta piosenka by\u0142a tak dynamiczna i tak r\u00f3\u017cna od tego, co \u015bpiewa\u0142 wcze\u015bniej, \u017ce by\u0142em pewien, \u017ce kto\u015b w radiu pomyli\u0142 p\u0142yty.<\/p>\n\n\n\n

Z dnia na dzie\u0144 \u2013 a raczej z nocy na dzie\u0144 – Elvis sta\u0142 si\u0119 s\u0142awny w Memphis. Sam Phillips postanowi\u0142 wyda\u0107 p\u0142yt\u0119, ale mia\u0142 tylko jedn\u0105 piosenk\u0119. Potrzebowa\u0142 czego\u015b na drug\u0105 stron\u0119 singla. Przez kilka dni pr\u00f3bowali r\u00f3\u017cnych utwor\u00f3w a\u017c w ko\u0144cu wybrali klasyk muzyki bluegrassowej, czyli typowej bia\u0142ej muzyki country. Blue Moon of Kentucky <\/em>to powolny, romantyczny walczyk napisany w 1945 roku przez Billa Monroe. B\u0142\u0119kitny ksi\u0119\u017cycu, \u015bwie\u0107 na niebie, b\u0142\u0119kitny ksi\u0119\u017cycu, \u015bwie\u0107 jasno na niebie i przyprowad\u017a do mnie z powrotem moj\u0105 dziewczyn\u0119. B\u0142\u0119kitny ksi\u0119\u017cycu z Kentucky, \u015bwie\u0107 na niebie i o\u015bwietlaj drog\u0119 dziewczyny, kt\u00f3ra mnie zostawi\u0142a. B\u0142\u0119kitny ksi\u0119\u017cycu, \u015bwie\u0107 na niebie.<\/em><\/p>\n\n\n\n

W oryginalnym nagraniu Billa Monroe s\u0142ycha\u0107 \u0142kaj\u0105ce skrzypce, banjo i gitar\u0119,  wokalista te\u017c smutno zaci\u0105ga s\u0142owami. Wersja tercetu Elvis Presley \u2013 Scotty Moore \u2013 Bill Black by\u0142a na tamte czasy zaskakuj\u0105ca. Dynamiczna, podskakuj\u0105ca, z energetycznymi akordami gitary i rhythm\u2019n\u2019bluesowym, rwanym, improwizowanym wokalem.<\/p>\n\n\n\n

            I to by\u0142o niesamowite.<\/p>\n\n\n\n

            Na tej pierwszej p\u0142ycie zamieszczono dwie piosenki pochodz\u0105ce z dw\u00f3ch r\u00f3\u017cnych \u015bwiat\u00f3w. Czarna piosenka zosta\u0142a troch\u0119 wybielona, a bia\u0142a piosenka zaczerniona. Przeb\u00f3j czarnosk\u00f3rego wykonawcy zosta\u0142 za\u015bpiewany tak, \u017ceby trafi\u0142 do bia\u0142ej publiczno\u015bci, a przeb\u00f3j bia\u0142ego kowboja zosta\u0142 tak rozko\u0142ysany niespokojnym rytmem, \u017ceby przem\u00f3wi\u0142 do serca czarnosk\u00f3rego s\u0142uchacza. I dlatego wszyscy zacz\u0119li nagle m\u00f3wi\u0107 o Elvisie Presleyu.<\/p>\n\n\n\n

Fragment ksi\u0105\u017cki „ELVIS PRESLEY. Niezwyk\u0142e \u017cycie” – wyd. Przyl\u0105dek Dobrej Nadziei, pa\u017adziernik 2024.<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/a><\/figure>\n\n\n\n
\n\n\n\n

[1]<\/a> Sam Phillips i Dewey Phillips mieli to samo nazwisko, ale nie byli spokrewnieni. Sam \u015bmia\u0142 si\u0119 czasem, \u017ce mieli \u201epokrewne dusze\u201d.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

\u017beby zarobi\u0107 na utrzymanie studia i darmowe sesje dla amator\u00f3w, Sam Phillips oferowa\u0142 us\u0142ugi dla wszystkich, kt\u00f3rzy byli gotowi zap\u0142aci\u0107.<\/p>\n","protected":false},"author":2,"featured_media":18689,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18],"tags":[],"class_list":["post-18697","post","type-post","status-publish","format-standard","has-post-thumbnail","hentry","category-fragment-ksiazki"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18697","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/users\/2"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcomments&post=18697"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/posts\/18697\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=\/wp\/v2\/media\/18689"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fmedia&parent=18697"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Fcategories&post=18697"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/beatapawlikowska.norbibednar.dev\/index.php?rest_route=%2Fwp%2Fv2%2Ftags&post=18697"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}